Haarlem-West

Haarlem-West

De snijdende wind doet voelen of ik mijn gezicht in een kom schaafijs druk. Mijn ooghoeken vullen zich met warme tranen tegen de gemene kou. Alles in mijn lichaam roept op mij af te wenden van de windrichting en mijn gezicht te bedekken.

Plots zie ik ze onder mijn omlaag geduwde wenkbrauwen door. Rijtjes huizen die ik dagelijks passeer. Ik zie ze dan ook wel, maar niet altijd bewust. Dagelijkse routine gaat immers vaak ten koste van waarneming. Deze keer niet. Alsof de ijzige wind me scherper houdt dan ik normaal gesproken ben.

Ik blijf staan, nu helemaal rechtop. De wind deert me niet meer. De huisjes, die hebben nu mijn belangstelling. Veelal verschillen ze van elkaar. Dat kan ook bijna niet anders. Hoewel dit deel van westelijk Haarlem in een relatief korte tijdsperiode uit de grond is gestampt, kende de aanleg verschillende drijvende krachten en werd zeker niet vanuit één projectplan gewerkt. Talloze, relatief kleine arbeidersverenigingen en -coöperaties zijn in min of meer dezelfde tijd in dit voormalige, moerassige gebied gaan bouwen. Het resultaat is een deel van de stad waar de diversiteit aan woningen en gebouwen immens is.

Mijn blik schuift langs de rijen huizen, steeds verder. Bij ieder huizenblok vraag ik me af welke gezinnen daar onder welke omstandigheden gewoond hebben, en wat deze huizen allemaal wel niet hebben meegemaakt.

Plots valt me op dat ik naarmate ik verder de straat in kijk, het zicht minder wordt. De zon komt op, en overmeestert mijn waarneming van de stad aan mijn oostkant.

Ik zet weer een paar stappen, en plots heb ik weer zicht. De prachtige Bavo breekt de zonnestralen, en geeft mij weer vrij uitzicht. Alsof ze wil, dat de alledaagse pracht van westelijk Haarlem de waarneming krijgt die het verdient. Ik kan niet anders dan haar getrouw gehoorzamen. Geen wind, kou of onopmerkzame dagelijkse routine weerhoudt mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *