Gemberthee

Gemberthee

Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat mijn maat S. en ik avonden kenden die voort duurden tot de zon ze een halt toe kwam roepen. Destijds leunden deze avonden op een aanzienlijke speciaalbierconsumptie, waardoor het niet zelden voorkwam dat bij het voldoen van de rekening de kassarol vervangen diende te worden. De dag erna was per definitie verloren, en ook al waren het prachtige avonden, we konden ze achteraf geen van beiden meer volledig reproduceren.

Nog minder lang geleden veranderde er in ons beider levens het nodige. Hij werd vader. Ik bedankte de drank voor bewezen diensten. Voor ons beiden nam het aantal lentes dat we gezien hebben toe. Alle drie lieten zich lastig combineren met de voor ons bekende inrichting van onze avondjes op pad.

Hoewel het echt wel even aanpassing vraagt (vooral voor mij, in dat bij vlagen onrustige hoofd – hoe geef je vorm aan een sociale gebeurtenis zonder je grote, vloeibare metgezel?), heeft de vriendschap de veranderingen goed doorstaan. We zien elkaar nog frequent, en hebben het dan doorgaans leuk. Ik zeg ‘doorgaans’, omdat we op een gegeven moment een gezamenlijke activiteit hadden gevonden in het leggen van een terras in de tuin. Dit diende te worden opgebouwd uit tegels van 100 bij 100 centimeter en meer dan 70 kilogram per stuk. Ik zou het karakter van dit samenzijn niet direct als ‘leuk’ benoemen.

Vorige week was anders. Gezellig, leuk, en niet op een manier die tot gevolg heeft dat je meerdere dagen invalide door het leven moet. We schoven iets voor achten aan tafel in de Dakkas aan, om zonder adempauze een gesprek te voeren dat pas eindigde toen we eruit gezet werden omdat het restaurant ging sluiten. Ondanks het feit dat het nu middernacht was, en geen 6 uur ’s ochtends, voelde het net zo rock ’n roll als vroeger. Het verschil zat ‘m voornamelijk in de kwaliteit van het gesprek, de scherpte van ons beider geest en de 7 gember-thee (waar ik schuldig aan was) op de rekening.

De volgende dag stuurden we elkaar min of meer gelijktijdig een berichtje om te bedanken voor de leuke, inspirerende avond. We hadden het allebei erg gezellig gevonden, en konden ons eigenlijk alles nog herinneren. We hadden gewoonweg een kwalitatief welbestede avond gehad, die voorbij was gevlogen.

Hoewel er dus geen sprake meer is van drinkgelach voor mij, had ik een beetje een brak gevoel. Dit kan niet anders dan komen door het (inmiddels voor mijn doen) late naar bed gaan, in combinatie met de stijgende jaren. Zo heffen verschillende veranderingen in ons leven elkaar op, zodat je dus eigenlijk niets hoeft te missen van de vroegere avondjes. Anders gezegd, als je het wil zien: Zaterdagavonden op gemberthee blijken de ultieme rock & roll!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *