Verwachting

Verwachting

Inmiddels ben ik op het punt beland, waarop ik geen idee meer heb. Geen idee meer waar we staan. Geen idee meer wat we doen. Geen idee meer wat de insteek is. Geen idee meer wat ik kan verwachten en geen idee meer wat ik wil verwachten. Er lijkt gewoon geen idee meer achter te zitten. Het maakt me gek.

We hebben elkaar nu een aantal keren gezien. Vaak was dit in het bijzijn van wederzijdse vrienden, op een feestje of bij een activiteit. Tussendoor hebben we twee keer koffie gedronken. Ook hebben we regelmatig contact, de ene keer via SMS, de andere keer via MSN. Alle keren dat we elkaar zagen of spraken waren fijn. Ik merkte dat wanneer ik er later, ’s avonds op de bank of in bed, aan terug dacht.

Het probleem is dat ik geen idee heb wat de gedachte achter onze gesprekken of afspraken was. Natuurlijk, wel wat mijn gedachten waren. Tenminste, voor zover dat ging. Ik vond het leuk en interessant. Niet dat er meer achter zat. Dan wil ik immers eerst meer weten. Meer van wat er bij hem achter zat.

Ik heb het er met vriendinnen over gehad. Claire was het meest uitgesproken. Zij vond dat ik hem gewoon moet vragen hoe hij er in zit. Sara was behoedzamer. Dit zou hem namelijk ook kunnen afschrikken. Daarbij wil ik niet wanhopig overkomen. Sara had dit ook genoemd.

Ik word helemaal gek. Ik wil gewoon weten hoe het zit. Pas dan weet ik wat ik met mijn eigen gevoelens aan kan. Dan kan ik hem misschien vertellen hoe het bij mij zit. Ik zal geduldig moeten zijn. Ik wil vooral niet dat de jongen die ik leuk vind, dit eerder weet dan dat ik weet of hij mij leuk vindt. Laat staan dat hij het eerder weet dan dat ik het weet. Ik moet weten hoe hij er in zit. Dan weet ik het ook. Ik word gek. Waarom is hij nu niet gewoon duidelijk?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *