Dienend

Dienend

Haarlem is een plezierige stad om te leven. De oude binnenstad is mooi. De wijken er omheen zijn goed onderhouden. We hebben de Hout en de duinen. Het strand is dichtbij. De inwoners zijn relatief beschaafd en vriendelijk. Weinig op aan te merken, mag je stellen.

Rationele argumentatie rechtvaardigt dat een stad er veel aan doet om dit te conserveren. Te promoten zelfs, om mensen te enthousiasmeren hierheen te komen. Aantrekkelijkheid moet je koesteren en vergroten. Haarlem weet hier op eigen wijze uitzonderlijk invulling aan te geven.

Zo heb ik in de voorbije weken in ons lokale dagblad kunnen lezen hoe de gemeenteraad eerder dit jaar onderhands afstand heeft gedaan van een pand, dat werkelijk iedere Haarlemmer wel voor het gevraagde bedrag had willen kopen. De gelukkige die het kreeg, verdiende door deze bijna-gift op één dag rond de drie ton. Hij verkocht het pand binnen twee uur. Hoe aantrekkelijk wil je voor je inwoners zijn?

Inwoners van het westelijk deel van de stad genieten op hun manier van de aantrekkelijkheidsambities van de gemeente. Jarenlang dienden verkeersdeelnemers die over de Westergracht reden, hun voertuig na deze rit uit te laten lijnen door de erbarmelijke staat van het wegdek. Dit is enige jaren geleden, omwille van aantrekkelijkheid en leefgenot, aanzienlijk verbeterd. Er ligt een prachtige weg. Zo mooi, dat deze feilloos aan lijkt te sluiten op Zandvoortse ambities om Formule 1-races opnieuw leven in te blazen in onze regio. Menig berijder van de Westergracht schaart zich hier vooral in daad achter.

Omdat de gemeente deze binnenstedelijke racebaan (omwille van aantrekkelijkheid) niet wil belemmeren, is ervoor gekozen om op één van de drukste punten (de kruising met de Menno Simonszweg) iedere vorm van oversteekplaats of duidelijkheid weg te laten. Superaantrekkelijk voor automobilist en omwonenden, die dagelijks kunnen genieten van hoogoplopende verkeersruzies en onderling weddenschappen kunnen afsluiten wanneer de eerste verkeersdode valt.

De aantrekkelijkheid wordt verder vergroot. Jaren geleden kwam er al een aantal prachtige winkels in het oude PTT-gebouw. Dit maakte dit deel van de stad nog gewilder. Je kan de dagelijkse verkeersinfarct die het succes van deze winkels meebrengt, zelfs als briljant bestempelen. Immers, bewustwording van schaarste vergroot de vraag, en maakt de aantrekkelijkheid van dit deel van de stad nog groter.

Om dit mechanisme te versterken, zijn er inmiddels enkele honderden en op termijn duizenden woningen op de postzegel die Plaza West heet, ingetekend. Toegegeven, de jarenlange juridische strijd tussen projectontwikkelaar(s) en bewonerscomités bracht menig omwonende nogal wat onzekerheid in de voorbije jaren, maar het plaatje wordt inmiddels steeds duidelijker. Er moeten huizen bijkomen, en veel ook. Haarlem is immers aantrekkelijk. Hot zelfs. Dat moeten we faciliteren. Nee is geen antwoord.

Even heb ik zorg gehad, of het voor de huidige generatie omwonenden net zo aantrekkelijk blijft. Tijdens een bewonersavond vroeg ik daarom aan de projectleider van de gemeente en de (op dat moment dienstdoende) projectontwikkelaar, hoe de afwikkeling van de ongetwijfeld honderden auto’s van deze nieuwe bewoners voorzien wordt. “Gewoon, via de Westergracht en de Van Oosten de Bruijnstraat”, was het antwoord. Op de vraag of de heren zich in de huidige situatie wel eens van oost naar west (of andersom) door de stad trachten te verplaatsen, was het antwoord ontkennend. Ik haalde opgelucht adem: het dagelijkse verkeersspektakel, de bijbehorende weddenschappen en dus de aantrekkelijkheid voor omwonenden blijft behouden.

Kwantitatieve ambities maken Haarlem buitengewoon dienend aan de aantrekkelijkheid van de stad. Perfect, het zijn immers de cijfers die klinken en leidend moeten zijn. Even sloeg dan ook de schrik om het hart, toen een paar honderd inwoners, verenigingen en comités in gezamenlijkheid tot een visie op een leefbare stad in 2040 kwamen. Hoe zou dit zich moeten verhouden tot de huidige inzet op aantrekkelijkheid?

Gelukkig kan je van ons stadsbestuur op aan wanneer het moet. Niet voor niets geven wij eens in de vier jaar aan onze vertegenwoordigers aan wat we belangrijk vinden. Zij zouden anders immers het mandaat ontberen om vervolgens volstrekt naar hun eigen overtuiging en opvatting te handelen. Zij zouden immers iets moeten, met dit breed in en door de stad gedragen visiestuk. Hoefde nu gelukkig niet. Gewoon, de prullenbak in met dat ding. Ik haalde opgelucht adem.

Gisteren stond ik te kijken naar de puinhopen die Plaza West heten. Het deed me denken aan de foto’s die de voorbije weken in het kader van de herdenking van de Bijlmerramp in kranten verschenen. In combinatie met de taferelen er omheen deed het me zelfs een beetje denken aan steden in Syrië en Irak. Degenen die je op het nieuws ziet. Daar waar men intensief en vurig van mening verschilt, zullen we maar zeggen.

Ik keek nogmaals naar de taferelen om me heen. Ik zag een half ingestort gebouw. Ik hoorde getoeter. Ik zag een oude heer een noodstop moeten maken met zijn fiets, waardoor hij viel. Ik hoorde een automobilist (die overigens geen voorrang had) schelden naar deze meneer. Ik hoorde nog meer  getoeter. Ik zag een vrachtwagen die achteruit de Action wilde bevoorraden. Hiervoor moesten tientallen auto’s die reeds voorgesorteerd stonden, achteruit en tegen het racende verkeer in ruimte maken. Ik hoorde nog meer gescheld. Ik zag het grauwe, betonnen karkas van het oude PTT-gebouw.

Ik sloot mijn ogen, en bedacht me hoe het gaat zijn. Een prachtig appartementencomplex. Veel mensen. Veel nieuwe inwoners. Haarlem is en blijft immers aantrekkelijk, en dat druk je kwantitatief uit. Ik zag verkeerschaos. Ik zag ongekende drukte. Anarchie. Ruzies en geschreeuw, te midden van toeterende auto’s.

Ik kwam tot een conclusie. Een conclusie van dankbaarheid. Dankbaarheid richting ons gemeentebestuur. Dankbaarheid richting het gemeenteraadsdeel hiervan in het bijzonder. Haarlemmers kunnen niets anders dan het buitengewoon erkentelijk zijn, dat het zich op de gekozen manier in dienst stelt van de aantrekkelijkheid van onze stad.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *